Dag 16-21 – 2-7 juni

Been there, done that. We zijn weer terug in de bewoonde wereld! Wat een ervaringen de afgelopen dagen, maar nu stiekem toch wel weer blij om weer tussen de mensen in plaats van de dieren en het groen te zitten.

De dag dat onze tocht zou beginnen, begon al goed. Om half 5 ging de telefoon op onze kamer, het was William, onze tourgids, met de vraag of we klaar waren en waar we bleven. Wij waren er allebei van overtuigd dat we om half 6 zouden worden opgehaald, dus nee klaar waren we nog niet. Als de wiedeweerga hebben we ons aangekleed en de laatste spullen ingepakt en zijn we naar de receptie gevlogen. We konden de bagage die we niet nodig hadden weer achterlaten in het hotel en gingen met 2 weekendtassen op pad. Het busje met daarin chauffeur Patio en kok Cesar stond beneden aan de weg op ons te wachten. We vertrokken in de richting van Manu en vielen allebei best snel nog eventjes in slaap. Rond 7 uur waren we bij de eerste stopplaats, ruïnes van graftombes van de Inca’s. Bijzonder om te zien, maar nu ik er weer aan terugdenk vraag ik me af wat de link is met de rest van de reis 😅 hier hebben we 10 minuutjes rondgelopen en daarna gingen we door naar een dorpje waar we hebben ontbeten. Na het ontbijt kregen we een korte rondleiding door het dorpje dat een Spaanse standplaats was ten tijden van de bezetting door de Spanjaarden. Het was de uitvalsplek voor de Spaanse soldaten die de jungle introkken. Hier konden ze eten en drinken halen en hun uitrusting op orde brengen voor ze de bergpas overgingen naar de hoofdingang van park Manu. Deze bergpas zijn wij ook overgegaan en na een bochtige, vrij trage tocht (Patio heeft duidelijk niet het gaspedaal uitgevonden) bereikten we rond 10 uur de ingang van het park. De ingang ligt eigenlijk nog op de bergpas, want daarna ga je flink dalen. Al in een van de eerst bochten naar beneden hoorde William een toekan dus de auto werd stilgezet en met de verrekijkers in de hand stapten we naar buiten. Het was volgens William heel bijzonder de toekan op deze hoogte te kunnen zien, al snel bleek dat hij een echte vogelfetish heeft want we hebben geloof ik in totaal wel 40 miljoen verschillende vogels gezien en gehoord. Nadat we foto’s hadden gemaakt, ook door de telescoop die William had meegenomen, vervolgden we onze route door het cloud forest naar beneden, de eerste lodge lag op zo’n 600 meter (we kwamen van zo’n 3400 meter in Cusco) en bereikten we aan het einde van de dag, toen het net begon te schemeren. Onderweg waren we nog een aantal keer gestopt voor wat korte wandelingen om meer beesten te kunnen zien. De eerste dag hebben we voornamelijk vogels, vlinders en een grijze apensoort gezien. De lodge was basic maar opzich best prima, alleen die muggen 😱 insmeren en sprayen met antimuggenspul dus maar!


De tweede dag ging de wekker rond 6 uur waarna we hebben ontbeten en weer het busje ingingen voor een kleine rit naar het ‘havenplaatsje’ Atalaya. Hier vandaan gingen we per boot verder de lowland jungle in. Nog voor we op de boot zaten, zagen we de eerste ara’s al voorbij vliegen, wat een kleuren! Daar hoopte ik er nog veel meer van te gaan zien de komende dagen. Leuk om te vertellen, William is zo verzot op vogels en de andere dieren van de jungle, hij kan ze ook nadoen om ze te lokken, dat laatste heeft ie er zelf bij verzonnen gok ik, want naast dat het wel ontzettend grappig was om te horen en te zien, is er geen enkele vogel of dier dichter door in de buurt gekomen. Maargoed, waar was ik. Oja, de boot. Alles werd op de boot geladen voor de komende 2 nachten en dat was nogal een boel, de Peruanen eten echt een berg en wij konden ons niet voorstellen dat we dit op zouden maken. Ja in een maand misschien, maar zeker niet in 3 dagen. Eenmaal onderweg was het echt prachtig, als uit een film! We zagen weer heel veel vogels, waaronder ook een heleboel aasgieren, maar ook een enkele capibara aan de oever van de rivier en nog andere apensoorten door de bomen slingeren. Om half 12 stopten we bij een hot spring, hier zat ik niet echt op te wachten want het was al behoorlijk warm en vooral erg vochtig, maar Fran is er wel ingesprongen. Het was een idyllisch plekje. Na een uurtje daar te hebben vertoefd, gingen we per boot verder naar bonanza lodge. Deze lodges zijn van de ouders van William, hij is zelf geboren in de jungle en pas op z’n 18e naar Cusco vertrokken om als tourgids aan de slag te gaan. Zijn ouders wonen en leven nog altijd in de jungle en hebben de lodge om wat geld binnen te krijgen om van te kunnen leven. Daar zijn we dan, in de middle of nowhere. Wat een gek idee. We hebben even wat tijd voor onszelf voor we de groene omgeving in wandelen. Bonanza is een ecologisch natuurgebied dat beschermd is en in de gaten gehouden wordt. Rond een uur of half 4 verzamelen we, dat is een hele opgave met wel onszelf in de groep 😂, bij de gezamenlijke eetruimte en drinken we eerst nog wat. Daarna wandelen we richting een van de uitkijktorens op het terrein waar we allerlei vogels spotten. De torens zijn gebouwd door onze gids en zo’n 20-30 meter hoog, een gokje in het wilde weg. Terwijl we daar wat rondspeuren naar nog andere dieren gaat de zon langzaam onder en wordt het schemerig. Dat betekent tijd voor de night walk weer richting de lodges. Al snel zagen we een spin, een soort neppe black widow (maar dan wel een echte). Niks voor mij! Dit is dan ook de enige foto die ik gemaakt heb van de spinnen die we gezien hebben. Ik was te druk met proberen alles te ontwijken en in het donker te schijnen met m’n zaklamp want ik zag het nog wel gebeuren dat er opeens iets op m’n hoofd of in m’n nek zou vallen. Ik had het niet meer, maar je moet het toch wel gezien hebben. Uiteindelijk zagen we meerdere gigantische spinnen, Fran heeft ze gefotografeerd, waaronder een tarantula bij haar nest op een bananenboom en de meest gevaarlijke banana spider die zich wel eens in een bananendoos verstoppen en in Nederland terecht komen. De laatste spin is wit, heel raar om te zien. Bij de tarantula vertelde William dat deze in elke bananenboom zitten, er stond een bananenboom om de 2 meter geloof ik. Aaaaaaah! Verder zagen we nog grote padden en gigantische kakkerlakken. Ik was heel blij toen we weer bij de lodge waren, maar heb daarna toch wat minder goed geslapen.

De derde dag begon vroeg met een wandeling naar de andere uitkijktoren die aan de rivier staat. Sochtends vroeg heb je de meeste kans om de wat grotere dieren te kunnen spotten als ze bij de rivier gaan drinken of de rivier oversteken van het ene stuk oerwoud naar het andere. Wij werden vooral aangevallen door muggen, wespen en andere kleine insecten. Het was nog vochtiger dan de andere dagen, de toren was drijfnat en we mochten er niet met onze blubberlaarzen op; we hadden bij aankomst kaplaarzen gekregen om te dragen in het gebied, we moesten vaak door riviertjes of stilstaand water loop, of modder waar je tot aan je knieën in wegzakte. Ik voelde me die dag ook niet zo top, ik gok een combinatie van vochtigheid, vermoeidheid van alle activiteiten en de bijwerkingen van de malariapillen, ook Fran was niet in topconditie maar we hebben ons best gedaan om er zoveel mogelijk uit te halen. Na anderhalf uur op de uitkijktoren gingen we weer richting de lodge. Onderweg stopten we bij een stuk van de rivier waar de kaaimannen hun territorium hebben. William stapte erin om ze te lokken, dat leek ons iets minder verstandig. Helaas niets gezien, we hebben ze wel gehoord in de verte. Daarna hebben we op een stenenstrandje midden in weer een ander stuk van de rivier even pauze gehouden en naar goud gezocht. En gevonden! Hele kleine inieminie stukjes, met de hand want het zeven van zand is verboden in dit gebied. Daarna liepen we echt terug naar de lodge en vlakbij zagen we wat verse pootafdrukken van een kleine katachtige (precieze naam ben ik kwijt) en de pootafdrukken van een jaguar (zie foto). We wilden de jaguar zo graag zien, zeker in tijden dat er maar weinig toeristen in de lodge verblijven kunnen ze zich zelfs daar laten zien, best spannend als je die opeens tegen het lijf zou lopen. Deze pootafdrukken waren waarschijnlijk een week oud. Eenmaal terug bij de lodge hadden we tijd om uit te rusten, wat te slapen want savonds en snachts stond een spannende expeditie gepland. We zouden gaan slapen in een boomhut om de tapir van dichtbij te kunnen bekijken. We kwamen er rond zonsondergang na een wandeling van bijna 2 uur aan en al vrij snel kwamen er wat dieren bij het meertje waar we vanuit de boomhut op keken. Allereerst een hert en toen een tapir! Wauw! Heel leuk om te zien en we konden nog snel wat foto’s maken voor het echt donker zou worden. We hadden alledrie een bak met eten meegekregen, dat had Cesar al gemaakt. We hebben gegeten en daarna onze bedden in orde gemaakt voor de nacht, dus matjes op de grond, slaapzak erop en een klamboe er overheen. Laatste was niet geheel onbelangrijk aangezien we ter plekke geen antimuggenspul mochten gebruiken; tapirs hebben een goede reuk dus dat zou ze weg kunnen jagen. Het was de bedoeling dat we in verschillende shifts de nacht wakker zouden blijven om in de gaten te houden hoeveel tapirs er zouden komen, of andere beesten. Ik voelde me niet helemaal in orde die dag door een combinatie van de vochtigheid, vermoeidheid en bijwerkingen van de malariapillen dat ik vroeg ben gaan slapen maar Fran heeft nog lange tijd gespeurd vanuit de boomhut. Hij heeft zelfs een tapir van heel dichtbij kunnen bekijken, er stond er plots een onder de boomhut. Het was echt heel tof om hier te kunnen slapen, al die geluiden en dingen. Spannend, maar leuk!

De volgende dag ging de wekker vroeg want we moesten rond 6 uur weer terug zijn bij de lodge om ons klaar te maken voor de boottocht richting Atalaya om de laatste nacht weer door te brengen in de rainforest lodge. Het was een spannende dag voor de Peruanen want er mocht eindelijk gestemd worden. In Peru is stemmen verplicht vanaf je 18e, stem je niet dan krijg je een boete. William heeft ons er van alles over verteld en ook hij moest gaan stemmen. Dit zou gebeuren in een dorp in de jungle, hier zouden we met de boot naartoe gaan, een tocht van zo’n 4 uur stroomopwaarts. De boot is heerlijk! Je koelt er af door de bries die er staat en het uitzicht, niet te omschrijven. Onderweg hebben we weer veel vogels gezien, ze kwamen bijna onze neus uit 😉, en nog wat apen en capibara’s. De capibara’s zijn lastig te zien vanwege hun schutkleur, maar met de verrekijker kom je een heel eind. We meerden aan bij een plek aan de rivier waar meerdere boten lagen zoals die van ons. We gingen aan land en liepen zo’n 30 minuten voor daar ons volgende vervoersmiddel stond te wachten: de motortaxi. Het was erg warm en het was anders nog ruim anderhalf uur wandelen heen, daarna moesten we ergens ook nog een keer terug en weer op tijd in de lodge zijn, rijden in het donker in Peru en met name over de enge smalle weg daar is geen pretje. Dus Fran en ik sprongen samen achterop op een motor, heel veilig zonder helm en met z’n 3en op een motor 😅, en William bij een andere motortaxi. Na 10-15 minuten rijden kwamen we bij het dorp waar het een drukte van jewelste was en waar wij als enige toeristen best een beetje raar aangekeken werden. William ging een zwaarbewaakt schoolgebouw binnen om te stemmen, wat wel 30-40 minuten kon duren. We hebben een rondje gelopen door het dorpje en zijn op de stoep geploft in de schaduw. Al snel kwam William weer naar buiten en konden we weer op de motortaxi naar het punt waar we opgehaald waren. Hier was ook een mooi meer met capibara’s (die hebben we daar niet gezien), kaaimannen (we hebben er een in de verte zien zwemmen) en stinkkippen (zo worden ze echt genoemd en ze stinken ook heel hard, maar zijn wel mooi). We zijn het meertje opgegaan met een soort houten vlot dat William voort moest duwen met een gigantische houten stok. Hij hield het snel voor gezien in de warmte, waarna we weer teruggingen naar onze boot aan de rivier die ons verder bracht naar Atalaya. Sommige stukken op de rivier waren nog wel spannend. De rivier staat erg laag omdat het regenseizoen voorbij is waardoor de boot op een gegeven moment voortgeduwd moest worden om uit de modder en stenen te komen, dat is flink zwaar, zeker stroomopwaarts. Aan het einde was het nog puzzelen om tussen verschillende rotsformaties door te komen en leek het even of we tegen de stenen aan zouden knallen, maar het is allemaal goed gegaan. Eenmaal daar stond Patio weer te wachten met het busje en werd alles weer ingeladen en reden we terug naar de rainforest lodge. Bij het avondeten toverde William een fles rode wijn tevoorschijn dus dat was een mooie afsluiting van de tocht die er grotendeels op zat.

De volgende dag wilden wij graag op tijd vertrekken om niet al te laat weer terug te zijn in Cusco, we hadden het wel een beetje gehad en wilden graag weer terug naar de bewoonde wereld en even samen zijn. We waren uiteindelijk zo rond half 4 in El Balcón en konden eindelijk weer een warme douche nemen. Daarna zijn we de stad ingegaan voor een paar welverdiende pisco’s en hebben we heerlijk gegeten.

Ik schrijf dit blog tijdens onze vlucht van Cusco naar Lima op 7 juni. Het begin van onze terugreis. Komende nacht zullen we slapen in het hostel waar deze prachtige reis begonnen is en morgenavond vliegen we weer terug naar Nederland. De uitslag van de verkiezingen die tot nu toe erg spannend zijn zal vandaag definitief worden, we zullen vast nog wat feestvierende maar ook demonstrerende mensen tegen gaan komen, het leeft hier enorm. Ik geloof dat dit het voorlopig wel was. We zien jullie vast allemaal snel weer!

F&F

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s